GÜL KIZ

Genç adam, ise giderken hergün yolunun
üzerindeki güllerle dolu bahçeye bakmadan
geçemezdi. Her sabah o rengarenk güller içini
neseyle, sevinçle dolduruyordu. Günler geçtikçe
güllere bakan gözleri, bahçedeki eve takilmaya
basladi . Çünkü, son günlerde o evde, tül perdenin
gerisinde bir genç kizin silüetini görüyordu. Her
geçisinde güllere ve pencerede belli-belirsiz görünüp
kaybolan genç kiza bakmadan edemiyordu.

Bir sabah her zamankinden daha erken yola çikti.
Bahçenin önüne geldiginde yüreginin titredigini,
içinin ürperdigini hissetti; her gün tül perdenin
arkasinda gördügü kiz, bahçede gülleri suluyordu.
Güzel kiz, genç adami görünce yüzü kizararak içeri
kaçti. Genç kizin hayali gözlerinden kaybolmasin
diye gayret eder gibi gözlerini sabit bir halde bir
güle dikerek öylece kalakaldi. Gördügü güzelligin
etkisinde kalmis, sevdalandigini düsünüyordu.
Genç adam, artik hergün bir öncesine göre
biraz daha erken geçiyordu, kizi tekrar görürüm
umuduyla. Fakat tüllerin gerisinde görünüp kaçan
bir silüetten baska sey göremiyor, kahroluyordu.
Genç kiz da her sabah heyacanla tüller arkasina
geçiyor, genç adamin gelmesini bekliyordu.

Bir gün, genç adam bahçenin önünden geçmedi.
Genç kiz gün boyunca bosuna bekledi. Ertesi gün,
daha ertesi gün yine bosuna bekledi, genç adam
gelmedi. Genç kizin yüregine hüzün doluyordu.

Baska bir gün, yine umutsuz gözlerle yola
bakarken, bir grup insanin omuzlarinda tabutla
geçtiklerini gördü genç kiz. Aklindan geçen
korkunç düsünceden tüm vücudunun titredigini
hissetti, yüregi sikisti; yoksa genç adam ölmüs
müydü !.. Genç kiz yine hergün tüllerin arkasina
geçiyor, bos gözlerle disari bakiyordu. Yüzü de,
artik bakmadigi, sulamadigi gülleri gibi soluyordu.

Genç adam bir gün yine geçti bahçenin önünden.
Bir aydir yattigi hastaneden sonunda çikmis,
ilk is olarakta güllü bahçenin önüne gelmisti.
Ama ümit içinde geldigi bahçenin önünde, gülen
yüzü asildi; bahçedeki güller solmus, pencere kara
perdelerle simsiki kapatilmisti. Genç adam yolda
oynayan çocuklara sordu; "Bu evde kimse
yasamiyor mu?" Bir çocuk; "Ihtiyar bir kadin
yasiyor." dedi. Genç adam cevabini duymaktan
korkarcasina, baska bir soru sordu ;
" Burda yasayan genç kiz ne oldu ?"
Çocuklardan biri atildi; "O öldü."dedi, genç adamin
yana düsen kollarini, yasaran gözlerini görmeden
baska bir çocuk atildi; "Verem olmus, dün öldü."

Yillar sonraydi, küçük bir çocuk heyacanla
annesiyle babasinin yanina kostu,
güller arasinda, sallanan sandalyede
oturan ihtiyar adami göstererek bagirdi;
"Dedem gülüyor, dedem gülüyor baba !.."
Kosarak ihtiyarin yanina gittiler, gülerken hiç
görmedikleri yüzüne baktilar. Elinde bir gül olan
ihtiyar adamin yüzüne, gerçekten bir gülümseme
yayilmisti; biten bir hasrete seviniyormus gibi,
yillardir görmedigi birine kavusuyormus gibi mutlu
bir gülümseyisti bu. Fakat gözleri kapaliydi...