|
Dönerim Demiştin
Soğuk bir sonbahar
akşamıydı. Hava kararmış, yağmur başlamıştı. Düşlerimize
yağmur yağıyordu ellerimizi. Gözlerin donuk bedenin
halsizdi.
Gizli bir el kalkış hazırlanan otobüse binmek için
seni sürükler gibiydi. Sanki kalmak istiyordun. baharda
dönerim demiştin hatırlıyor musun ? Sakin beni unutma
bekle.
Ben seni unutmadım sevgili,
ben seni unutmadım. Bütün kış baharda döneceğin günün
hayaliyle ısındım. Minik öpücüklerle uyandırıp güneşin
doğuşunu gösterecektim sana. Çiçeklerin, denizin,
kumasalın, güneşin tadına birlikte varacak , gün
batımlarında denizle birleşen ufuk çizgisini birlikte
seyredecek, ay ışığında mutluluk şarkımızı söyleyecektik.
Yalan değil kaçamak
sevdalara takıldım yokluğunda bir süre. Sana benzeyen
her şeyi sevdim ben. Sevdiği her şeyde senden izler
vardı. Aradığımı buldum sandım ama yanıldım , bulduğum
sen değildin. Olmadık zamanlarda aklıma düştün, zamansız
yaralandım. Her sabah seni bulmak için yolara düşmek
geldi içimden ama gidemedim .
Yalnızlığın acısıyla gurur
satın alır oldum her gece. Gelir dedim kendi kendime,
Söz verdi gelmesi gerek. Bekledim.Kendimi param parça
hissetim ama yine de sana kızamadım.Unuttum kötü
sözlerini Unuttum kapında bekletildiğimi.Unuttum
telefonlarıma cevap vermediğini, kavgalarımızı unuttum.
Bir tek seni unutmadım
sevgili, bir tek seni unutamadım. Hep dönmeni bekledim.
Zamanla alıştım acılara , ölüm ilanlarında kendiliğinden
siline adreslere. Alıştım sevdiklerimin yokluğuna. Ama
yalnızlığa alışamadım, hasrete alışamadım, sensizliğe
alışamadım. Hep dönmeni bekledim.
Olamadı gülüm bir araya
gelemedik. Oysa daha yolun başındaydık, tomurcuktuk daha
çatlamaya hazır. Bahar gelmeden ayrıldık. Şimdi artan
yalnızlığım , büyüyen yokluğu var . duvarlarda
gözlerinin izi , kapı kollarında parmak izlerin saklı.
Sen neredesin sevgili, varlığın nerede ?. bir mevsim
döndü , sen dönmedin .
Düşlerim böyle dağınık
değildi eskiden. Kara bulutlar gibi kümelenip bir yere,
acılarım yüreğimde çöreklenmişti gece yarılarında.
Özlemlerim hiç bu kadar olmamıştı gün ışığına. Hasret bu
kadar büyümemişti. Şimdi göçebe olmuş yüreğimle her
sabah yeni yolculuklara çıkıyorum. Umudun türküsünü
söylüyorum öksüz bakışlarımla..... |
