|
Öğrencime Aşığım
27 yaşında bir kadın öğretmenim. Uzun bir
süre önce bir öğrencimin bana karşı bir şeyler
hissettiğini fark ettim. Yada kendi kafamdan böyle bir
senaryo yarattım. Ben bazen yaparım bunu ... çünkü aşka
aşığım...
Ben de ona karşı bir
şeyler hissetmeye başladım. Bu duygu büyüdü büyüdü,
sonuçta ben de bunalımlar, bocalamalar başladı.
Kendimden utanıyordum, bir başkası anlasa ne yapardım?
İnsanların şekillendirdiği
ve bizim hiçbir söz hakkımızın olmadığı değer yargıları
olmasa bu yaşadığım normal sayılır. Duygular
yargılanmamalı ve özgürce yaşanmalı.
Sonuçta benden 10 yaş
küçük, tam olgunluğa erişmemiş ama çocukta sayılmayan
öğrencime bağlandım. Sanki o dünyamdaki diğer yarımdı.
Ölünceye kadar aynı duygularla sevebileceğim tek kişi.
Ben onu yalnız bu dünyada değil, öldükten sonra da
sevmek isteyen, onun yanından bir saniye bile ayrılmak
istemeyen, onu canımdan bir parça gibi gören bir deliyim.
Onu dünyanın en güzel yaratığı, en harika varlığı olan
bir çılgınım. Onunla bir gelecek imkansız, bunu
biliyorum... ama isterdim ki hiç olmazsa ona olan
duygularımı kendime rahatça söyleyebileyim...
O, bu sene mezun olacak.
Benim onu görebilme şansım büyük ihtimalle hiç yok. O
nasıl, ne yapıyor, iyimi, hiçbir zaman öğrenemeyeceğim.
Böyle bir olay var mıdır sizce? Konuşamadığım,
soramadığım, haber alamadığım, bakamadığım, göremediğim,
kendi içimde bile yaşayamadığım aşk, sevgi, ya da her
neyse ...
Böyle bir acı var mı?
İsterdim ki evlendiğini, mutlu, sağlıklı olduğunu
göreyim... onun hayatının her döneminden haberdar
olayım, yeter ki o varken ölmüş farz ederek yaşamayayım.
Beni anlamıyorsunuz değil mi? Tanrıdan şunu diliyorum;
tekrar başka bir hayatta olabilme imkanım olursa, beni
onunla aynı şartlarda, aynı yerde, hiç ayrılmamak üzere
buluştursun... lütfen beni ve duygularımı anlamaya
çalışın. |
