|
Yüreğimin Devrimi
Uzaktan akrabamızdı. Abi
diye hitap ederdim ona kendimi örnek aldığım; tıpkı
dağların doruklarında zamansız kalabilmiş kar
birikintisi gibi göz alıcı bir şahsiyetti benim gözümde.
Paylaşımlarla kurulan dostluğumuz, saatlerce süren
dostluk kokan sohbetlerimiz dertlerimiz anılarımız
gülüşlerimiz ve tesellilerimiz yerini çok sonra fark
edebildiğim kaçamak bakışlara bırakır gibiydi. Bir türlü
kabullenesim gelmiyordu dostane duyguların aksini. Ailem
dahil çevremdeki herkesin gözdesiydi o. Bilhassa
arkadaşla gönülleri fethediyordu muhabbetiyle.
Buna rağmen mantığımı elden
bırakmıyor onun beni asla yar olarak göremeyeceği
gerçeğini açıklamaya çalışıyordum bizleri yakıştıranlara.
Ben olgun bir yetişkin gibi davranmaktan bihaber
yaşamayı ilke edinmiş bir genç kızdım. O ise sorumluluk
sahibi ciddi bir deniz astsubayıydı. Karakterli,
ağırbaşlı disiplinli bir o kadar da iyimserdi.
Velhasıl 1,5 aylık bir
süreden sonra görkemli bir itirafla yüz yüze kalıyordum.
Bana abi deme diyordu. Ben ise şaşkındım sessizce
haykırıyordum içten içe, şimdi neler olacak diye.
Susarak geçirdiğim 2 günden sonra onu deli gibi severek
başladım güne. İnanıyordum uykumda aşık olmuştum ona.
Her ikimizin gözlerinde
görülmeye değer bir ışık yüzlerinde ise tarifi mümkün
olmayan bir tebessüm yer edinmişti. El eleydik. Bir ömür
boyu beraber yol almak için ilk adımı attık sözlendik.
Fakat ayrı düştük; aşkım dünyanın bir ucunda seyirdeydi.
Bekledim bekledim...
En nihayetinde kavuştuk
sınırsız sevgi limanımızda. Ama vuslatın sarhoşluğu
fazla devam etmedi 1 aylık bir sürecin ardı gelen bir
özlem daha ayırdı bizleri sevdiğimle yine! Şimdi uzağız
yine birbirimize. Yıldızlara yarenlik etmek alışıla
gelmiş bir sohbet oluyor zamanla. Bu yüzden doyamıyoruz
ya birbirimize hatta bazen sevgi sözcükleri bile aç
kalıyor sevgimizin yanında. Ruhlarımızı çepeçevre
sarmalayan sıcaklığın yanı sıra, yalnızlıklarımızda
kurduğumuz hayallerimizle yücelttiğimiz umutlarımızla
körüklüyoruz hasretliğimizi biz. Neyse ki her ikimizde
severek yaşıyoruz. Neyse ki bizler özlemle yanıp özlemle
tutuşuyoruz. Ve asla aşkı katliamlara maruz
bırakanlardan olmuyoruz. |
